Wat Yousef in Syrië verloor

Yousef woont met zijn gezin in een appartement op de negende verdieping, in niet per se de beste buurt van een middelgrote, Nederlandse stad. In Syrië had hij een groot huis en was hij professor psychologie aan de universiteit. Zijn vrouw is gediplomeerd advocate, maar begint net aan haar eerste taalcursus. Hij kijkt uit over zijn nieuwe, druilerige stad en zegt: ‘ik denk niet erg hier; hier ik houd van regen.


Het enige dat zijn boot- en zwemtocht naar Griekenland overleefde, zijn deze twee koffiekopjes met schotel. Hij laat een foto zien op zijn telefoon, waarop een handgemaakte, houten kast te zien is, die vol staat met een heel servies in dezelfde stijl. Het was ooit compleet.
Hoe kostbaar moet dit laatste stukje tastbaar Syrië wel niet voor hem zijn? Yousef haalt zijn schouders op. Hij heeft er niet echt de woorden voor.


Momenteel werkt hij op vrijwillige basis als kok. Om te integreren; de taal te leren en in de toekomst uit de uitkering te komen. Iets dat hij me meerdere keren op het hart drukt; hij wil werken. Voor zichzelf, maar vooral voor zijn vrouw en drie kinderen. En het allerliefst wil hij, wat hij had in Syrië; hier. ‘Een mooi huis, een baan en vrede.’

 

(Deze beeldcolumn is onderdeel van mijn project Hier. Waarin ik vluchtelingen in beeld breng, die proberen een leven op te bouwen in Nederland. Lees ook de Beeldcolumn over Tsgab)