Ik ben een robot

‘Klinkt gek hè; mijn vrienden noemen me Bionic woman.’ Jessica van Groesen heeft een neurostimulator die haar helpt bij het bestrijden van de chronische pijn die zij heeft door meerdere hernia’s. De artsen beschouwden haar als uitbehandeld, tot een anesthesioloog een neurostimulator adviseerde.


Een neurostimulator is een draad die halverwege de rug (in de epidurale holte) wordt vastgemaakt aan de zenuwen die de pijn veroorzaken. Aan deze draad zit een batterij die in Jessica’s bil geïmplanteerd is. ‘De eerste twee weken blijft de batterij buiten je lijf, om te testen of de stimulator je ook echt helpt. Als dat het geval is wordt de batterij in een pocket in de buik of bil geplaatst.’ Ze voelt de batterij zitten: ‘het is net of er iets in je kontzak zit.’

Met een afstandsbediening wordt de batterij bediend. Zo regelt ze het programma en de hoeveelheid pijnonderdrukking die via de draad de zenuw ingestuurd wordt. ‘Momenteel testen we drie verschillende programma’s. We combineren de beste eigenschappen voor de hoogst haalbare pijnonderdrukking die uiteindelijk mogelijk is voor mij.’


Vanaf haar negende kampt ze met pijnklachten in rug en benen. Het werd groeistuip genoemd en ze kreeg zeven weken lang een gips korset. Ook onderging ze meerdere operaties en kreeg ze injecties tussen schijven in de wervelkolom. ‘Soms hielp het twee weken, maar de pijn kwam telkens weer terug. Ik vroeg me op een gegeven moment zelfs af; zou het allemaal tussen mijn oren zitten? Maar die gedachte verdween snel wanneer ik ’s nachts wakker van de pijn, lag te huilen in bed.’

Omdat ze niet kon geloven dat na alle operaties en behandelingen eindelijk iets helpt, heeft ze haar doktoren gevraagd of de stimulator wel echt aan staat. ´Ik dacht even: houden ze mij nou voor de gek? Voorheen had ik een batterij die via de draden echt stroom door mijn benen joeg. Dat voelde ongeveer alsof je benen slapen. Nu heb ik een nieuwe High Frequency batterij en voel ik de stroom niet meer, maar het houdt wel mijn hersenen voor de gek; de pijn is weg.’


Een patiënt krijgt niet zomaar een neurostimulator. Er wordt gronding (psychologisch) onderzoek gedaan naar het (voor zover te voorspellen) rendement. Ook is de implementatie niet zonder risico. ‘Het gevaar van een dwarslaesie was er. Maar de gruwelijke hoeveelheid pijn was het risico meer dan waard. Ik heb nooit eerder gehuild in het ziekenhuis, maar voor ik de OK in werd gebracht, heb ik gehuild…’

Door dit stuk technologie dat haar ‘in een robot veranderde’ is het leven erg veranderd: ‘ik sta weer vol in het leven met minder pijn. Ik had nooit gedacht dat dit me nog gegund zou zijn op mijn zevenendertigste!’ Ongemakken brengt de neurostimulator wel met zich mee: ‘Ik moet de lader voor de batterij op tijd opladen en elke dag zelf een uur aan de stroom.’

Jessica gebruikt nog medicatie in de vorm van een sterke pijnstiller en wil dit op korte termijn gaan afbouwen, omdat de neurostimulator de pijnstillende taak steeds meer overneemt. ‘Ik heb Tramadol zo lang gebruikt, ik moet er nu van gaan afkicken, dat is mijn volgende doel.’
Ze is dus niet pijnvrij of genezen verklaard, maar de neurostimulator draagt bij aan pijnvermindering. Jessica hoopt op verdere medische en technologische ontwikkelingen in die richting.

Beeldcolumn >>