De ark van Ingeborg

Ik woonde in een kamer, maar ik aardde er niet en pakte opnieuw mijn biezen. Ik had inmiddels werk gevonden en Limburg met grote haast verlaten.’ Het lukte Ingeborg (65) in eerste instantie niet om een geschikte plek te vinden waar ze tevreden kon wonen. ‘Totdat ik proefde van het leven op het water en alles op z’n plek viel.’

Ze had een baan in het ziekenhuis en stond nauw in contact met haar patiënten. Zo ook met een schippersechtpaar. ‘Zij brak haar pols en kwam bij ons op de eerste hulp. Ik begeleide het EHBO traject en vroeg: kan ik verder nog iets voor jullie doen? De man keek me aan: als je nog een goede matroos weet, die van mij heeft zojuist haar pols in het gips. Ik antwoordde hem; als je anderhalve dag de tijd hebt, ben ik vier dagen vrij.’ En zo begon een bijzondere vriendschap.

Koffie drinken aan de eethoek

Huiselijkheid in de keuken

Ze stapte voor het eerst in haar leven aan boord van een schip. ‘Ik werd me een partij verliefd op het leven op het water! Niet te vergelijken met welke andere liefde dan ook.’ Dus ging ze op zoek naar haar eigen plek. Ze lag eerst ongeveer een kilometer van de plek waar ze nu ligt. In 2005 werd haar oude ark versleept naar de huidige ligplaats en daarna kreeg ze zelfs een andere woonboot.

De zon schittert in het water en zorgt voor een schouwspel tegen het plafond

‘Ik hoorde via via dat er één de verkoop in zou gaan en ik mocht alvast komen bezichtigen. Ik liet de ark onderzoeken door een keuringsdienst, in verband met de verzekering; ik moest er waarschijnlijk veel aan doen.’ Ingeborg kwam een tweede keer terug om nogmaals te bezichtigen. ‘De toenmalige eigenaren hadden hun nieuwe woonboot bijna klaar en moesten de plek leeg hebben: dubbelliggen mag namelijk niet zomaar en naar de sloop afvoeren kost een hoop geld. Dus ze zeiden: zie maar dat je hem meekrijgt, maar met alle gebreken van dien. En zo ging het! Ik huurde een professioneel sleepbedrijf in en we sliepen tijdelijk op een recreatieboot.’

Dit deed ze samen met haar toenmalige partner. Hij is eind 2015 overleden, omdat hij van een gladde kade in het koude water is gevallen. ‘Het gebeurt vaak; elk jaar valt er wel iemand overboord. Daarom heb ik een zwemtrap staan.’

 

De zwemtrap tegen de kade

Recentelijk brandde een woonboot verderop geheel af. Wat tegenstrijdig lijkt, omringd door al dat water. De twee bewoners en hun hond kwamen hierbij om het leven. ‘Ze denken dat de brand in de tv begonnen is en door de vrijgekomen chemische stoffen en rook, de bewoners zijn gestikt tijdens hun slaap.’  Er gebeuren vaker ongelukken op het water: ‘een boot in een kolk in de buurt ontplofte enkele jaren geleden.’

Uitzicht op de buren

De woonboot drijft op betonnen bakken: vier compartimenten die toegankelijk zijn via luiken in de vloer. Ingeborg gebruikt de ruimtes deels als opslag. ‘Regelmatig kruip ik in de kelders met een zaklamp om te checken of er geen water staat. Als een compartiment volloopt zink ik niet gelijk, maar dan moet ik het wel oplossen en de brandweer bellen.’ Het kleinere onderhoud doet ze vooral zelf. ‘De afgelopen tijd heb ik elk jaar ook een grotere klus geklaard. Soms huurde ik een Zzp’er in en dan was ik de onhandige assistent.’ Ze glimlacht. ‘Zo vernieuwde ik het balkon, heb ik een zit plek naast de voordeur aangelegd en maak ik geregeld zelf de buitenkant schoon.’


Dit bordje, dat naast de voordeur hangt, is een dierbare herinnering, maar ook een knipoog naar de overheid: ‘Het hing altijd bij mijn verdronken vriend. Enige tijd geleden is in de regelgeving bepaald dat woonboten aan het bouwbesluit (dat is voor huizen) moeten voldoen. Mijn oude ark voldoet daar niet aan, maar voor ons geldt gelukkig een overgangsregeling. Knipoog naar de overheid dus, omdat ik laat zien dat ik op de hoogte ben van de actuele situatie.’

Wonen op het water staat voor Ingeborg vooral voor een bepaalde soort rust. ‘Ik ben een evacué baby: tijdens de watersnoodramp van ’53 hebben we op tijd ons huis kunnen verlaten en zijn we bij mijn opa en oma in Rotterdam terecht gekomen. Mijn moeder liet mij daar achter en keerde terug om te koken voor de reddingswerkers. Telkens wanneer er een flesje voor mij gemaakt werd, klotste er iemand door een laag water in het huis. Dat kun je niet geruisloos doen. Voor mij ligt de link en de inprenting daar; water staat voor mij gelijk aan geborgenheid.’

Maar het water kan ook onrustig zijn: ‘Vooral tijdens Noordwesterstorm. Er valt iets om waar je niet op gerekend had, ik heb kussens van de buren voorbij zien waaien en de ark kan dan echt bokken in de wind en op de golven. Het grootste verschil tussen hoog en laag water dat ik heb meegemaakt was maar liefst twee en een halve meter!’

 

In de woonkamer. De leefoppervlakte van de ark is ongeveer 60m2.

Of ze ooit nog zou kunnen vertrekken? ‘Ik ben de boel hier senior-proof aan het maken. Vroeg, maar dat moet je doen op het moment dat je nog vitaal bent. Ik ga soms voor langere tijd aan wal, voor een vakantie of bezoek aan vrienden in het westen, maar ik mis het dan gelijk. Als ik hier weg moet? Nou, laat dan maar!’

Beeldcolumn >>